Margriet Anker, mentor gedragswetenschapper en –trainster bij een jeugdzorgorganisatie

Na een bruisende periode bij de christelijke studentenvereniging NSA leek er een groot gapend gat mij tegemoet te lachen…; stap ik erin? Is het er wel…?

Na 6 jaar bij NSA -wat destijds voor mij een warm bad was-, moest ik wel even nadenken wat nu te doen. Ik ging werken en was ook lid van een kerk.

De voornamelijkste reden voor LifeNet was om een stuk herkenning te vinden; enerzijds van mensen die in hetzelfde schuitje zaten, anderzijds omdat het mensen betrof waar ik geloofstechnisch een goed gesprek mee kon voeren. Al snel bleek LifeNet meer dan dat. Want hoe doe je dat; christen zijn op je werk?

Ik zat in een sollicitatieprocedure bij twee instellingen; een christelijke en een niet-christelijke. De christelijke leek me op het eerste oog een ‘relaxte’ keuze en het was carrière-technisch een veel betere functie. Bij de andere organisatie had ik stage gelopen, was op zich prima maar de functie was HBO+ ipv universitair … Aangezien de banen niet voor het oprapen lagen toch de sollicitatie aangegaan -in het gesprek werd nog wel even gechecked of ik niet zo’n christen was die iedereen wilde bekeren…- en ja; werd aangenomen.

Tegelijkertijd liepen de gesprekken bij de christelijke organisatie, hier was ik enthousiaster over vanwege de functie. Maar halverwege de serie gesprekken kreeg ik gigantisch de kriebels; waren dit christenen? Er hing een oordelende sfeer en ik had sterk het gevoel ‘hier klopt iets niet’. In diezelfde week had ik ook LifeNet en ik legde het dilemma voor.

Heerlijk om te praten met mensen die ook aan de start van hun werkende leven zitten! Daarnaast hadden meerdere ook ervaring hoe God in je overwegingen te betrekken. De vraag kwam boven waarom ik eigenlijk bij de christelijke organisatie wilde werken… tja, het leek me ‘veilig’, gedragswetenschappers kunnen onderling nogal bot zijn, hoopte dat dat bij die christelijke club minder was…? Al snel wees m’n groep mij erop dat ze me veel geschikter leken voor de niet-christelijke organisatie en dat die andere club er volgens hen ook vrij wettisch uitzag. Goed, ik besloot het te doen; ik zou in een lagere functie starten en de gesprekken bij de christelijke club stop zetten.

Je hebt vast wel eens gehoord van het ‘dingen aan God geven om het vervolgens weer terug te krijgen’, dat was wat vervolgens gebeurde. Tijdens de salarisonderhandelingen kreeg ik een tweede functie aangeboden; gelijk aan de functie die ik had afgeslagen bij de andere organisatie…! En waarom? ‘Tja, we zaten voor de invulling van die functie de hele tijd aan jou te denken’…

Ondertussen werk ik hier bijna een jaar en de keuze was goed; ik heb echt een leuke baan! Nee, ik ben niet ‘iedereen aan het bekeren’, daarvoor word ik ook niet betaald maar ik heb wel vaak m’n verhaal kunnen vertellen. God zet niet ‘hier en daar een raam open’ maar lijkt hele muren weg te halen; m’n collega’s willen graag horen over het wie-wat-waarom tussen mij en God en tja… ik wil het ze graag vertellen.. (grappig; tijdens het schrijven van dit stukje zegt m’n collega ‘ik ben gister voor het eerst bij een doop geweest, wat is dat nou precies?’… ik ga weer ‘aan het werk’!).