Ik ben een fan van fantasy-literatuur. Lectuur, zouden sommigen zeggen. Ik vind het heerlijk om een zwart-wit wereld in te duiken met helden en anti-helden. Je maakt lange reizen door verre vreemde landen, met andere culturen, je raakt verwikkeld in politieke intriges, en wordt mee verliefd op de mooie prinses die natuurlijk de bruid wordt van de hoofdpersoon en hem vele lieve nakomelingen zal schenken. Als de serie succesvol is, en als ik ze lees dan zijn ze dat meestal, krijg je hoe dan ook vervolgtrilogieën waar deze nakomelingen de nieuwe helden worden. Het kwaad wat in de eerste serie “voorgoed” was uitgeroeid blijkt ineens toch wat hardnekkiger te zijn dan gedacht. De lezer vindt dat absoluut geen probleem, want daardoor zijn er weer vele uurtjes leesplezier mogelijk. Omdat de hoofdpersonen zich vaak in het centrum van de macht bevinden, krijg je als lezer mooie lessen in leiderschap voorgeschoteld. Neem nou de “Return of the King”, van “Lord of the Rings”. Het verhaal van Aragorn is vast bekend. In het eerste boek wordt hij als “a mere Ranger” gepresenteerd, die drie vluchtende Hobbits in veiligheid brengt. In de loop van het verhaal wordt duidelijk dat hij de erfgenaam is van de oude koning Isildur. Maar pakt hij zijn rol, en accepteren anderen die? In het verhaal zijn vele parallellen te trekken met het “echte” leven. Zoals de botsing met de bestaande machtsstructuren: “Gondor has no King,.. Gondor needs no king”. Of het “leadership by example”, Aragorn die niet op afstand toekijkt maar die vooraan de frontlinie met zijn leger de confrontatie aangaat. Het meest herken ik mijzelf in de twijfel die ook in het verhaal zichtbaar wordt bij Aragorn. De vraag: “bén ik een leider, of moet ik het wórden, en … wíl ik dat wel?” Want juist als leider wordt je vaak geconfronteerd met je eigen zwaktes, die hebben de irritante neiging om keihard terug te komen als je probeert ze te ontwijken. In het verhaal wordt duidelijk dat je op alle drie de vragen een “ja” kan (of moet?) antwoorden. Aragorn heeft zijn rol uiteindelijk aanvaard. Nu ik nog…

Albert Jan Schol